بسیاری از مردم بر این اعتقاد هستند که چون خداوند نیکوست، همه را خواهد بخشید و اجازه می دهد که همه گناهکاران به بهشت روند. ولی این قبیل افراد نیکویی او رادرست درک نمی کنند. باری موسی از خداوند خواست تا جلال خود را بر وی آشکار سازد، خداوند بدو گفت که او نمی تواند چهره خداوند را ببیند و زنده بماند. موسی آنأ اگر چهره خداوند بر او می افتاد می مرد. حال به این نکته توجه کنید:

[خداوند]گفت، من تمامی احسان خودراپیش روی تو می گذرانم...وواقع شود، که چون جلال من می گذرد،تورادرشکاف صخره می گزارم،وتورا با دست خود خواهم پوشانید تا عبور کنم.10

دقت کنید که تمامی جلال خداوند در "نیکویی" او به نمایش گذارده شده است. "نیکویی خداوند، در آن واحد، موسی را به خاطر شخصیت گناه آلود او، می کشت. آتش نیکویی خداوند او را در خود می سوزاند، همچون قطره ای آب که بر سطح خورشید بیفتد. تنها راهی که هر یک از ما قادریم ازآن طریق درحضور خداوند بایستیم، پاکی قلب است. مسیح گفت،"خوشابحال پاک دلان،زیراایشان خدا را خواهند دید"11 . ولی همانطور که به قانون خداوند نظر افکندیم، حتی یک نفر از ما " پاکی قلب" نداریم.

اینها تفکراتی بسیار ترسناک است،چون خدایی راکه از او سخن می گوئیم ،آن چهره ای نیست که درفکر عوام است . اوشمایل پدرگونه خیرخواهی راکه به بشریت گناهکار لبخند می زند را ندارد.

در حین تفکر به این موارد،اجازه دهید ترس در شما کار کند. ترس از خداوند سالم ترین ترس موجود است. کتاب مقدس آنرا " آغاز حکمت" می خواند. 12

آگاهی شما ازشریعت خداوند به شما کمک می کند تا ببینید که با مسئله غامض مرگ و زندگی مواجه هستید: مشکل عظیم غضب خداوند ( عصبانیت قابل توجیه او) علیه گناهان شما. مجازات عادلانه گناه - حتی شکستن یکی از قوانین – مرگ است و ابدیت را در جهنم سپری کردن. ولی شما فقط یک قانون را نشکسته اید. شما نیز همچون مابقی ما، بدون شک هریک از این قوانین را بارها و بارها شکسته اید، فکر می کنید عصبانیت یک قاضی در مقابل یک مجرم که قانون را هزارانبارشکسته تا چه حد عادلانه است؟